Wiara w siebie.   12.04.  2021

Witam Was kochane Plastusie zaczynamy kolejny tydzień pracy zdalnej. W dzisiejszym dniu  poznamy kolejną wartość „wiara w  siebie” na podstawie bajki pt " Legenda o Smoku Wawelskim". Zapraszam do działania. 

1 „Przedszkolaki tańczą” – zabawa paluszkowa wg M. Barańskiej, 
Tańczą sobie przedszkolaki,                                                                                                                                                                                                 hop, siup, tralala!                                                                                                                                                                                                      Wszystkie lubią taniec taki.                                                                                                                                                                                                   Hop, siup, tralala!
W tańcu pięknie podskakują,                                                                                                                                                                                            hop, siup, tralala,                                                                                                                                                                                                                       i nóżkami przytupują                                                                                                                                                                                                             hop, siup...Bęc!
Dziecko stawia na otwartej dłoni wszystkie palce drugiej dłoni i „tańczy” nimi, starając się poruszać każdym palcem osobno. Kilkakrotnie rytmicznie „podskakuje” palcami na dłoni. Zmienia ręce i wykonuje te same czynności, co wyżej. Ponownie zmienia ręce i kontynuują wcześniejsze czynności. Po raz ostatni zmienia ręce i robi to samo, co wcześniej. Na słowo „Bęc!” mocno klaszcze.

2.  „Legenda o Smoku Wawelskim” –R. może przeczytać legendę lub włącza bajkę, potem rozmawia z dzieckiem na temat utworu. Dziecko słucha  i rozmawia na temat wiary we własne siły, jaką prezentował szewc Skuba. Postać Smoka R. może stworzyć z zielonego balonu, który nadmuchuje, ale nie zawiązuje. Podczas czytania utworu przy scenie, gdy smok pije wodę z Wisły, R. stopniowo nadmuchuje balon. Gdy dochodzi do fragmentu: (…) napęczniał tak bardzo, że nagle pękł z hukiem i rozpadł się na milion kawałków!, przekuwa balon szpilką. Dla efektu do środka balonu można wrzucić odrobinę konfetti.                                                                                                                                                                                                                                       Legenda "O smoku wawelskim" - bajka dla dzieci.  https://www.youtube.com/watch?v=7Q_ejE0QTtg
Legenda o Smoku Wawelskim  W. Kostecka
Czy wiecie, co upamiętnia krakowski pomnik smoka stojący u stóp Wawelu? Ten potwór jest na szczęście z metalu i nikomu nie może zrobić krzywdy, ale jego pierwowzór nie na żarty nastraszył mieszkańców Krakowa.                                                       Dawno, dawno temu, tak dawno, że nikt już nawet nie pamięta, kiedy dokładnie to się wydarzyło, w pieczarze pod Wawelskim Wzgórzem zamieszkał najprawdziwszy, straszliwy smok ziejący ogniem. Gdy wydawał z siebie złowrogi ryk, drżały ściany wszystkich domów, a nawet ściany zamku, w którym mieszkał król Krak.                                                                                        Smok polował na pasące się owce i inne zwierzęta. Pożerał je, a gdy tylko ponownie zgłodniał, znów wyruszał na łowy, wprawiając w przerażenie wszystkich mieszkańców. Zdarzało mu się też porywać bezbronne dziewczęta. Ze strachu o swoje córki i żony krakowianie sami zaczęli podrzucać mu pod jaskinię tłuściutkie owce z nadzieją, że gdy potwór się naje, nie będzie polował. Wszyscy jednak drżeli na myśl, że w końcu zabraknie zwierząt… Król Krak rozmyślał od rana do wieczora, jak się pozbyć smoka. Ogłosił nawet, że śmiałek, który zabije potwora, dostanie w nagrodę rękę królewskiej córki. Kolejni rycerze stawali do walki ze smokiem, ale żaden z nich nie zdołał go pokonać. Tym, którzy mieli szczęście, udawało się uciec; innych smok pożerał, i to razem ze zbroją. Królewna płakała, król nie spał po nocach ze zmartwienia, a mieszkańcy byli coraz bardziej przerażeni. Któregoś dnia do zamku przybył szewczyk Skuba i skłonił się przed królem.                  – Wiem, jak uwolnić Kraków od tego podłego potwora! – obwieścił. Król wysłuchał całego planu. „To się może udać!” – pomyślał. Jeszcze tego samego dnia szewczyk zamknął się w swoim warsztacie i przystąpił do pracy, dodając sobie odwagi wesołą piosenką:                                                                                                                                                                                                            Może nie jestem rycerzem,                                                                                                                                                                                                     ale w swój rozum wierzę!                                                                                                                                                                                                   Wiem, jak Kraków ocalić,                                                                                                                                                                                                          król mnie na pewno pochwali!                                                                                                                                                                                         Potwór nie będzie już szkodzić.                                                                                                                                                                                            Król mnie za to nagrodzi!                                                                                                                                                                                                          Oto, co wymyślił Skuba: zdobył gdzieś piękną, owczą skórę, wypełnił ją siarką i smołą, a następnie zszył wszystko tak zręcznie, że wypchana owca wyglądała jak żywa. Nad ranem podrzucił ją pod smoczą pieczarę. Gdy tylko smok się obudził i poczuł, że jest głodny, wypełzł na zewnątrz i zauważył smakowicie wyglądającą, tłuściutką owcę. Rzucił się więc na nią i połknął w całości, mlaszcząc z apetytem olbrzymim smoczym jęzorem. Minęło jednak zaledwie kilka chwil, gdy uczucie sytości ustąpiło miejsca straszliwemu pożarowi żołądka. Potwór poczuł, jak gdyby ogień trawił go od wewnątrz! Z upiornym jękiem smok rzucił się do brzegu Wisły i chcąc ugasić pragnienie, począł pić wodę; pił i pił, aż napęczniał tak bardzo, że nagle pękł z hukiem i rozpadł się na milion kawałków! Mieszkańcy Krakowa wiwatowali na cześć sprytnego szewca, a król Krak dotrzymał słowa: wkrótce Skuba i królewna stanęli na ślubnym kobiercu. Skuba opływał od tej pory we wszelkie dostatki, żal mu było jednak porzucić swoje ulubione zajęcie… dlatego nadal szył poddanym buty!                                    
R. zadaje dziecku pytania do wysłuchanego utworu: Jaki straszliwy potwór mieszkał dawno temu w Krakowie? Co stało się z rycerzami, których król wysyłał do walki z potworem? W jaki sposób Skuba zgładził potwora? Czy Szewczyk pokonałby smoka, gdyby nie wierzył w siebie i swój plan? Dlaczego?

3 „Smoku, do pieczary!” – zabawa ruchowa. Dziecko-smok porusza się ociężale po sali, wydając „smocze” jęki. Na hasło: Smoku, do pieczary! – dziecko wchodzi ostrożnie, pod rozłożony na podłodze koce lub chustę.
4 „Kiedy i dlaczego trudno nam uwierzyć w siebie?” – rozmowa kierowana. Dziecko wypowiada się na temat tego, czego nie lubi robić z braku wiary w siebie. R. zapisuje na kartce pomysły lub tworzy schematyczne obrazki. Może również wcześniej przygotować ilustracje przedstawiające sytuacje, w których dzieci często czują zakłopotanie i niepewność. Dziecku będzie wówczas łatwiej zrozumieć „wiarę i brak wiary w siebie”. Następnie R. rozmawia z dzieckiem na temat tego, dlaczego w niektórych sytuacjach trudno uwierzyć w siebie i coś zrobić, oraz o towarzyszących temu uczuciach (obawa, że coś wyjdzie nie tak, strach przed odmową lub porażką, wstyd, że ktoś nas wyśmieje, nieśmiałość, a także ból brzucha, szybsze bicie serca, płacz). 
5.  Praca w książce  str. 25 – ćwiczenie motoryki małej, rozmowa o emocjach. Dziecko określa emocje, jakie mogą odczuwać osoby biorące udział w przedstawieniu. Wycina z bibuły kurtynę i przykleja ją w wyznaczonym miejscu na ilustracji. 

 6. „Wiążę sznurówki” –  nauka wiązania sznurówek, but ze sznurówkami lub zabawka edukacyjna do ćwiczeń w wiązaniu. Dobrym pomysłem jest nauczenie dziecka wiązania butów poprzez zabawę.  Poniższy wierszyk pomoże dziecku opanować sztukę sznurowania butów:
Wierszyk ułatwiający wiązanie butów
Były sobie dwie myszki Miki i Piki. Miały długie ogonki –( dziecko trzyma oba sznurowadła)                                                                        zamieniły się miejscami – (malec krzyżuje sznurówki)                                                                                                                       jedna myszka weszła do norki – (wkłada jeden koniec sznurowadła w utworzone oczko)                                                                              druga ją zamknęła – (zaciska supeł)                                                                                                                                              jedna wystawiła uszko – (robi z jednego końca sznurowadła małe uszko)                                                                                                druga ja okrążyła i wystawiła swoje – (dziecko owija sznurówkę dookoła uszka i przez otwór wypycha drugie sznurowadło)                  przyszedł kot, złapał myszki za uszy i wyciągnął z norki – (łapie palcami obu rąk za oba uszka i zaciska oba sznurowadła)

7. „Co robi szewc?” – rozmowa  na temat pracy wykonywanej przez szewca na podstawie ilustracji. R. opowiada o zawodzie szewca i prezentuje dziecku  ilustracje przedstawiające szewca w czasie pracy oraz narzędzia potrzebne do wykonywania tego zawodu.  Ilustracja szewca  https://media.istockphoto.com/vectors/cartoon-illustration-of-cobbler-repairing-shoe-with-hammer-vector-id165672070?s=612x612
8. Dla chętnych                                                                                                                                                                  -  Kolorowanka Smok Wawelski https://funkydiva.pl/wp-content/uploads/2012/05/smok-do-wydrukowania-4.gif                                    -  Narysuj drogę smoka  http://www.pp14.szczecin.pl/wp-content/uploads/2020/04/rys-29-04-13-1.jpg
Wierzę w Was.
 Życzę miłej zabawy                       
 Kontakt z wychowawcą  e-mail:    j.steciuk@naszabajka.com   lub dostępne komunikatory